Aslı Seçkin
Bir feryatla başlar her şey,
Bir uyanış, bir iç çekiş,
Bir insanın kendi kaderine uzanan ince çizgisi,
Ne zorluklar, ne haksızlıklar,
Hiçbiri susturamaz içindeki yankıyı:
“Ben yaşamak istiyorum.”
Sabahların soğuğu vurur alnına,
Sanki dünya onu sınar her adımda.
Bir yanda gözü yaşlı garipler,
Bir yanda zalimler,
Ama o bilir:
Hayat, bir imtihandır.
Bir kor düşer sinelere,
Bir yol açılır gurbete,
Havada hazan kokusu…
Annesinin su döktüğü o kapıdan geçerken
Arkasında bırakır yuvasını.
Yol tozludur, uzun ve yokuş,
Gölgesi uzar yorgun ellerin.
Her yara bir öğüt bırakır insana,
Sevmeden, inanmadan, yaşanmaz bu ömür.
Kuş sesine benzer hayalleri,
Bir çocuğun gülüşünde bulur kendini.
Bir yarayı sararken kendi kalbini de onarır.
Ve o anda anlar:
Umut, yaşamanın ta kendisidir.
Bir gün durur her şey.
Zaman susar, nefes diner.
Ama geride kalanlar,
Bir tebessüm, bir iyilik, bir iz,
İşte onlar yaşatır bizi.
Bir feryatla başlar,
Bir sessizlikle biter.
Hayat…
Ne fazla, ne eksik,
Olduğu gibi.
