Yazar: Halise Celenk
Takvimlerin diliyle bir ay, fakat gönüllerin lügatında çok daha derin bir mânâdır. Yazın dağınık serinliği çekilirken, kalpler yeniden hizmetin yoluna çağrılır. Eylül, bir düzenin, bir seferberliğin ve adanmışlığın başlangıcıdır. Toprağın bağrında sararan yapraklar, fâniliği fısıldar; hizmet için yola düşen gönüller ise bâkî olana tutunur.
Her şeyin bir vakti vardır: Nasıl ki gün ikindiyle akşama yaklaşır, ömür de sonbaharla kışa doğru eğilir. İkindi, günün bitimidir; güz, yılın sonudur. Ama ardından gece gelir, kış gelir ve her karanlığın içinde yeni bir sabah saklıdır.
Eylül, işte bu sırrı taşır: Bitişin içinde başlangıcı, hüznün içinde umudu, sonun içinde yeniden doğuşu… Sararan yapraklar, gelecek baharın müjdecisidir. Düşen her yaprak, yeni bir dirilişin habercisidir.
Her yeni gün, her bir nefes, hak yolunda sunulan armağandır. Bu yoldaki koşuşturmacalar, ahenk, tempo ve kulluk şuurunun ritmidir. Çünkü Eylül, tükenen vakitleri hatırlatsa da, aynı zamanda sonun içinde saklı olan yeni başlangıçların da işaretidir.
Ümitsizlik yoktur. Ne yaprak dökümleri, ne de vakitlerin tükenişi, hepsi bir bestenin notasıdır. Aksine, rahmetle dolu bir çağrıdır Eylül.Tıpkı her şeyin bittiği sanıldığı anda, Hazreti Pir’in ümit dolu nefesi gibi: “Çay koy Keçeli, yeniden başlıyoruz.”
Eylül, insana hatırlatır ki: Vakit daralır, ömür yaprak misali savrulur. Ama hizmet, Rabb’in rızasına açılan gizli bir kapıdır. İşte bu kapı, Eylül rüzgârında daha bir aralanır. Ve gönüller bilir ki: Her başlangıç, yeni bir umut ve adanmışlık demektir. Eylül de işte bu yüzden; bir bitişin değil, hizmetle yoğrulmuş dirilişin mevsimidir.
