Reyhan
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim, uzun zaman önce; siz deyin, henüz bir yıl önce.
Biri geçti, gitti; hem dün gibiydi hem yıllar önce.
Sandım ki onsuz bir dakika, koca bir ay, bir yıl.
Oysa o, zamana, mekâna meydan okuyup ebedî varlığa koştu, gitti.
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim, sonbaharda; siz deyin, ilkbaharda.
Biri geçti, gitti; gidişi bize sonbahar, ona ilkbahar.
Sandım ki açmaz oldu zambaklar, leylaklar.
Oysa o, baharın en güzel esintisiydi; şecere-i tûbâ’nın gölgesine vardı, gitti.
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim, gün batarken; siz deyin, gün doğarken.
Biri geçti, gitti; sinesi gündü, güneşti.
Sandım ki karanlığa, hüzne boğup gitti.
Oysa o, her daim yolumu aydınlatan ışığını bırakıp öyle gitti.
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim, 83 yıl yaşadı; siz deyin, tarihe adını yazdı, gitti.
Biri geçti, gitti; gecesi gündüzü ağlamalı.
Sandım ki bırakıp gitti.
Oysa o, bıraktığı yaşlardan, sonsuzluk iksirini yudumlayıp öyle gitti.
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim, birkaç ülke gördü; siz deyin, diyar diyar gezdi, gitti.
Biri geçti, gitti; Anadolu’nun bağrından koparılan biriydi.
Sandım ki sadece Asya, Avrupa gördü onu.
Oysa o, âlemlere duyurup davasını, derdini; kendi miraçına yükselip öyle gitti.
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim, malsız, mülksüz; siz deyin, biricik.
Biri geçti, gitti; gariplerin incisi, nadidesi.
Sandım ki bir odada, bir sedirde ömrü sürdü gitti.
Oysa o, nasibini alıp ebedî menziline uçtu, gitti.
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim, bir hüzün gecesi; siz deyin, düğün gecesiydi.
Biri geçti, gitti; düğünü ölüm gecesi.
Sandım ki hicranla boynunu büktü gitti.
Oysa o, yüreğinde vatan hasretiyle ana vatanına göçtü, gitti.
Biri geçti bu diyardan.
Ben diyeyim sadece, hocam; siz deyin, annen, baban.
Biri geçti, gitti; her gece göğsümü sızlatan.
Sandım ki firakın çığlıklarını attı gitti.
Oysa o, vuslatı âhirete bıraktı, gitti hocam.
