Hilâl Hayta
İnsan her daim yolda, kimi zaman bir yaya,
Kimi zaman da bir râkib, koşturur dört nala.
Nefsinden içine giden tarîk-i hayatta,
Çekirdekten çınara insan olma yolunda.
Derc edilmiş on sekiz bin âlem bedeninde,
Mânâya miftah, binler âyatta bir kelime.
Rabbin isimlerine bir mir’at-ı mücellâ,
Güneşin akislerine şahit, deryada damla.
Kuru balçıktan halk edilmiş beden-i insan,
Ruh üflenince secde edilmesi emrolunan.
Hakikatte letâifi ile cevher olan,
Sıbgatullah elvânıyla boyanınca her an.
Kâinatın kalbi, her dem bir nefes Hû ile,
Semazen gibi sermest olmuş aşk kadehine.
Bir hasret türküsü titrer dudaklarında,
Yitik cennete değil, Rabb’le vuslat anına.
