Yazar: Hilâl Hayta
Her ayrılığın tohumunda vardır bir veda,
Hasretin vuslat ile yıkanmış toprağında.
Geriye bakarken insan belki de son defa,
Buğulu titreyen göz bebekleriyle sılaya…
Bazı vedalar sessiz düğümdür boğazında,
İnsanın yüreğine akar yaş, damla damla.
Çeşm-i dil baharları dururken intizara,
Adım adım yürür, kaybolurken ayak izi karda…
Hasretten cüda düşer gurbet diyarlarında,
Kanayan beyt-i Hüda’ya merhemdir dua.
Bir yaprak düşer semaya uzanmış avucuna,
Haberci gibi âdeta, yaklaşan zamana…
Hüzün bir damla kurumuş mürekkep, mektubunda
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı anda.
Dudaklarından dökülür birkaç kırık mısra,
Vuslat günü kapıyı çalana dek, ELVEDA…
